ประวัติความเป็นมา
เส้นทาง สู่อาทมาฏ
ปรมาจารย์มาโนทย์ บุญญมัด เล่าว่าท่านเข้ามาอยู่ในวัดตั้งแต่ยังเป็นเด็กขี้โรค ได้เรียนกระบี่กระบองกับครูหลายท่าน และในที่สุดก็ได้พบกับอาทมาฏ
บทที่ ๑
วัยเด็กที่วัดใหญ่
ผมเกิดที่อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก ใกล้กับวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ซึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธชินราช ชาวบ้านเรียกวัดนี้สั้น ๆ ว่าวัดใหญ่ ไม่นานหลังจากนั้น พ่อแม่ของผมย้ายไปอยู่ที่โคกมะตูมกับน้าคนหนึ่ง ซึ่งก็อยู่ในจังหวัดพิษณุโลกเช่นกัน
ตอนเด็กผมป่วยหนักบ่อยมาก และนานทีเดียวที่ไม่มีใครแน่ใจว่าผมจะรอดหรือไม่ ลุงคนหนึ่งที่มีความรู้ทางโหราศาสตร์ไทยแนะนำให้ครอบครัวยกผมให้เป็นลูกบุญธรรมของพระที่เป็นที่เคารพ ยายจึงพาผมไปหาพระวรญาณมุนี รองเจ้าอาวาสวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ตั้งแต่นั้นมาผมก็อยู่กับท่านที่กุฏิหมายเลข 5
บทที่ ๒
ครูกลุ่มแรกของผม
ไม่นานหลังจากย้ายเข้ามาอยู่ในวัด ผมได้มีโอกาสเรียนกระบี่กระบองกับครูหลายท่านจากหลายสำนัก ผมไม่สามารถเอ่ยชื่อได้ครบทุกท่าน บางท่านบอกแค่ชื่อสำนัก บางท่านบอกแค่ชื่อ และบางท่านไม่บอกอะไรเลย
ท่านหนึ่งมาจากสำนักพุทไธศวรรย์ เราอยู่และฝึกด้วยกันถึงแปดปี แต่ผมก็ไม่เคยรู้นามสกุลของท่าน สำหรับผม ท่านคือครูธำรงจนวันสุดท้ายของชีวิต
อีกท่านหนึ่งไม่บอกแม้แต่ชื่อ ท่านเล่าเพียงว่าเป็นหนึ่งในสี่ศิษย์เอกของปรมาจารย์อารี ผู้ก่อตั้งสำนักดาบศรีอยุธยาที่เชียงใหม่ ผมเรียกท่านง่าย ๆ ว่าครู
ครูส่วนใหญ่สอนผมหนึ่ง สองหรือสามปี บางท่านหยุดสอนก่อนนั้น โดยบอกว่าไม่มีอะไรจะสอนแล้ว ผมขอขอบพระคุณครูท่านหนึ่งเป็นพิเศษ เพราะถ้าไม่มีท่าน ความรู้ในหนังสือของผมก็คงไม่เกิดขึ้น และขออภัยครูทุกท่านที่ผมไม่ได้เอ่ยนามไว้ ณ ที่นี้
บทที่ ๓
ครูสุริยา
กว่าสิบปีต่อมา ผมได้ยินข่าวครูกระบี่กระบองจากภาคเหนือที่ว่ากันว่าฝีมือเก่งกาจมาก ตอนนั้นผมยังเรียนมัธยมอยู่ และสอนกระบี่กระบองเองแล้วที่โรงเรียนพุทธชินราช ซึ่งเป็นโรงเรียนของวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ผมสอนระบบพุทไธศวรรย์ที่ได้มาจากครูธำรง ซึ่งตอนนั้นท่านได้ออกจากพิษณุโลกไปแล้ว และผมก็ไม่เคยรู้ว่าท่านไปอยู่ที่ไหน
ผมตัดสินใจเลิกสอนพุทไธศวรรย์และไปเรียนกับครูท่านใหม่ หลังจากผมไหว้ครูและท่านรับเป็นศิษย์แล้ว ผมจึงได้รู้ชื่อท่าน คือครูสุริยา ซึ่งท่านเองก็ไม่เคยบอกนามสกุลเช่นกัน
ฝีมือของท่านทำให้ผมพูดไม่ออก ผมเคยฝึกมาหลายสำนัก แต่ไม่เคยเห็นใครเก่งขนาดนี้มาก่อน
เมื่อใดที่ท่านจับดาบ ผมก็หนีไม่พ้นระยะของท่าน และผมไม่เคยฟันโดนท่านได้เลยสักครั้ง
บทที่ ๔
ที่มาของศาสตร์
ครูสุริยาเล่าว่าระบบของท่านเป็นส่วนหนึ่งของตำราพิชัยสงครามโบราณ ซึ่งเป็นตำราว่าด้วยศิลปะการสงครามที่เก็บรักษาไว้ทางภาคเหนือ การฝึกของท่านไปถึงขั้นการต่อสู้บนหลังม้า แต่แล้วท่านก็ตกม้าอย่างรุนแรง การฝึกส่วนนั้นจึงจบลง ท่านจึงไปได้ไม่เกินขั้นที่เจ็ด และสอนศิษย์ได้ไม่เกินนั้น ท่านบอกว่าขั้นที่เก้าจะไปถึงได้ก็ต่อเมื่อฝึกบนหลังช้างเท่านั้น
แต่เดิมศาสตร์นี้มาจากหน่วยรบในสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งมีหน้าที่ปกป้องเท้าช้างศึกในสนามรบ ระบบนี้จึงผสานการรุกและการรับไว้ในการเคลื่อนไหวเป็นวงอย่างต่อเนื่อง ตามหลักการป้องกันสี่ทิศแปดจุด ผู้ฝึกจะปลอดภัยและเปิดช่องโจมตีได้ในเวลาเดียวกัน
ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ครูสุริยาเล่าให้ผมฟัง หากมีสิ่งใดผิดพลาด ผมขออภัยมา ณ ที่นี้
บทที่ ๕
ชื่อ
ผมเคยเรียนกับครูมากมาย และเคยถามครูทั่วประเทศไทยรวมถึงประเทศเพื่อนบ้าน แต่ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อของระบบที่ครูสุริยาสอนเลย ระบบนี้มีชื่อว่าอาทมาฏ
Manot Bunyamudปรมาจารย์มาโนทย์ บุญญมัด
